Onder de noemer 'The Howling' toerde Spasmodique samen met Umberto di Bosso é Compadres in de eerste maanden van 1988 door Nederland. Hieronder volgt een korte impressie van deze 'toer'.

Rillende ruggen bij Spasmodique in Metropool.

Zaterdag 26 maart 1988, Hengelo, Cultureel centrum Metropool. Dubbelconcert: Umberto di Bosso é Compadres (Friesland); Spasmodique (Holland).

Het alternatieve circuit in Hengelo, lees cultureel centrum Metropool, biedt talentvolle bands weer een kans om zich in de kijker te spelen. Zaterdagavond mochten Umberto di Bosso é Compadres en Spasmodique proberen de gunst van het publiek te veroveren. Umberto kortweg, lukte dat in mindere mate, echter, Spasmodique kwam, zag en overwon.

Nu is de muziek van Umberto niet die muziek waarvan je meteen door de knieën gaat. De overheersende gitaarpartijen maakten het soms (haast) onmogelijk om de vocalen en de saxgeluiden uit het geheel te destilleren. De band speelt krachtige rhythm and blues/punk-rock, waarvan de samenzang in een aantal songs zeer opvallend is.

De cover 'Manic Depression' van, im memoriam, Jimmy Hendrix, was hét verrassende tintje aan dit optreden. Als je krachtig gitaargeweld, rauwe prehistorische keelklanken en een strak basisritme niet schuwt, dan is Umberto di Bosso é Compadres dé band die je eens moet gaan beluisteren. Het liefst live.

En toen was daar .....het uur U. Al voordat de gordijnen, na een te lange pauze, langzaam uiteen gleden, was de spanning reeds te merken. Een Nederlands gezegde luidt: in rook opgaan. Spasmodique liet je het tegenovergestelde beleven. Vanuit een dikke muur van rook kwamen de eerste tonen, als vanuit een graf, en langzaam werden de vage gestalten van de muzikanten beter zichtbaar. Een wederopstanding van de rockfundamentalisten. De muur brak en je waande je in een muzikale nachtmerrie. Maar in één, die je dagelijks zou willen ondergaan. Spasmodique's muziek is zo intens, het zuigt je merg uit je body, het weet zo'n spanningsveld te creëren, dat je het gevoel krijgt op de toppen van je tenen te staan. En als de zang losbarst en het lijkt alsof de hemel naar beneden komt, lopen de rillingen tergend langzaam over je rug. De perfecte harmonische melodieën, met die constante dreiging, zo zuiver, zo puur, zo onheilspellend, daarbij die voortdurende bonzende bas, liet je de mond openklappen.

Grafrock? Met een zanger die hysterie uit z'n stembanden wist te pompen. Dat is 'musique' van Spasmodique. Een band met een geheel eigen gezicht, draaiende op hoogspanning, een en al muzikale passie, om lyrisch van te worden, een, als je er eenmaal inzit, beklemmend klankencaroussel, dat het uiterste van je vraagt in haar ritje.

Hengelo. Zaterdag. Mensen aangetroffen, op de toppen van hun tenen, met rillende ruggen en opengeklapte monden. Hoe dat zo? Ha ha, live-optreden Spasmodique. Hengeloërs, gefeliciteerd met jullie nieuwe muziektempel.

Tekst: Kazmir Torchalski.