Jan werkzaam in het Bolwerk, januari 2003

JP: Hoe gaat het nu met Jan? Inmiddels ook rond de veertig, werkt in het Bolwerk, Sneek! Maar ben je getrouwd en/of kinderen?

JF: Bouwjaar 1962, niet getrouwd, geen kinderen.

JP: Was je erg verrast dat een stukje van je leven nog eens vereeuwigd zou worden op het WWW?

JF: Het was inderdaad een verrassing. In eerste instantie had ik zo m'n twijfels over het feit of ik hier nog wel trots op kon zijn, omdat het wel erg lang geleden is en wie zit daar nu op te wachten, en wij stammen uit de tijd van voor de CD, laat staan het WWW, maar eigenlijk ben ik dan toch wel een beetje trots hoor. Zeker na het horen van die opnames van het laatste concert. Dat klinkt nog best goed.

JP: Hoe belandde jij in Umberto en speelde je daarvoor al in bands?

JF: M'n broer, Tjeerd, begon gitaar en bas te spelen en die heeft mijn broer, Tonny, en mij, aangestoken. We zaten af en toe op zolder met gitaar, bas, synthesizer en ritmebox met 2 cassettedecks en een stereo mixertje opnames te maken, het zgn ping-pongen. Soms mixten we ons eigen gejuig en applaus er in een laag of 4 overheen zodat het leek of het een life-opname betrof. Dat was hartstikke leuk werk. In die tijd begon ik ook samen met Lammert bier te drinken en af en toe ook muziek te maken. Dat bierdrinken bij Lammert ben ik blijven doen en dat muziek maken deden we vervolgens ook met anderen zodat er op een gegeven moment sprake van een "band" was die we "Umberto di Bosso é Compadres" zijn gaan noemen.

JP: Kom je ook oorspronkelijk uit het Friese? Je woont er nog, blijf je hier?

JF: Ik ben geboren in Osdorp, toen het nog een dorp op een paar km van Amsterdam was. In 1969 naar Sneek verhuisd en na een korte onderbreking in Groningen hier gebleven.

JP: Hoe zou je de periode met Umberto willen typeren en wat zijn nou echt leuke herinneringen?

JF: We waren vooral een vrienden clubje en dat vond ik het leukst.

Megakronkel in Nighttown, Rotterdam

JP: Heb je nog contact met de andere Compadres?

JF: Met Robin, de gitarist, ben ik na Umberto Megakronkel begonnen en we werkten samen in een oefenruimte in Sneek als beheerder. Hij is altijd een goede vriend van me gebleven. Hij woont nu al een jaar of 5 of 6 in Duitsland, bij Neurnberg, dus dat contact zit op een iets lager pitje. Hij heeft daar ook weer een band (Bambi Davidson) en af en toe ben ik hun chauffeur/geluidsman als ze een tourtje hebben en anders zie ik 'm in vakanties. Met Lammert, de zanger, heb ik nadat die vriendschap op een heel laag pitje, zeg maar een waakvlammetje, stond, nu weer wat meer contact en we blijken nog steeds samen bier te kunnen drinken dus dat doen we nog af en toe. Robijn, de saxofoniste, spreek ik af en toe, ook zakelijk omdat ze werkt in "Stand By Music" in Utrecht en ik daar voor m'n werk af en toe dingen koop. Bertus, de drummer, kom ik soms tegen bij een concert, bij Eurosonic of zo.

Brian en Jan

JP: Ik heb dat afscheidsconcert van jullie op Cd, wat was dat ontzettend goed!

JF: Nou, dank voor 't compliment.

JP: Je speelde bas....heb je nog ambities en wat deed je de afgelopen jaren in de muziek? Transfolmers moet geweldig zijn......en Megakronkel waarschijnlijk niet mijn ding? Beschrijf het is. Waarom begrijp ik het niet?

JF: Ik hield in die tijd meer van de Residents, Snakefinger, MX-80 sound, Tuxedomoon, NoMeansNo, Victims Family, uhm, en meer van die dingen dan van dat rockige wat in Umberto zat. Dat soort muziek probeerde ik thuis op m'n 4-sporen recordertje ook altijd te maken. Niet te makkelijk, luisteraar beetje op het verkeerde been, zelf af en toe ook, een flinke kronkel nodig om het te snappen. En daar ben ik toen met Robin mee door gegaan en dat werd dus Megakronkel. We probeerden elkaar uit in hoever onze kronkel muzikaal ging. We daagden elkaar als het ware uit. Het kon nooit gek genoeg zijn. We waren snel moe van een rif dus zorgden we dat alles maar een paar maten duurde en smeden we dat aan elkaar met breaks en nog raardere rifs. We waren bijna bang voor de vierkwartmaat en meden die zo veel mogelijk. Als het ook maar naar rock rook kreeg ik uitslag en kneedden we net zo lang tot het weer kronkel-fähig was. Eerst samen met een drumcomputer, toen met de nog strakker drummende Koos van der Velde en daarna met de struikel-stuiter drummer Peter Veenstra. We hebben drie CD's gemaakt, met elke drummer 1. Dat jij het niet begrijpt begrijp ik wel hoor. Ik doe 1 of 2 keer per jaar een optreden met twee jongens van het Bolwerk. Dat is meer theater-achtig. We verzinnen vlak van te voren wat we gaan doen, trekken pakken aan, pruiken op, maskers, papieren gitaren, hamers, zaag, wat er maar bij past en play-backen of parodiëren. Ik heb nog een jaar met m'n broer Tjeerd en drummer Martijn Smit (ex-GummiPuppen) een band gehad. Thuis maak ik nog steeds muziek. Tegenwoordig heb ik in plaats van een 4-sporen cassette deck een computer met cubase en cakewalk. Dat wat jij Transfolmers noemt, heet eigenlijk Zen Heiser, en is een solo produkt en daar ben ik zeker trots op. Het is gewoon prezies de muziek die ik wil maken. Wat minder hectisch dan Megakronkel en wat minder confentioneel dan Umberto. Daar ga ik mee door, dat vind ik het leukst, eigen muziek, geen compromissen.

Jan met z'n Opel Manta anno xxxx

JP: Hoe heb jij als een van de exponenten van de Friese Bries deze periode beleefd. Kun je er een typering aangeven? Wat vond je van the Serenes, mijn persoonlijke favoriet (zie mijn site: www.serenes.nl)

JF: In die tijd leek er wel veel te gebeuren in Friesland. Veel bandjes die met goeie muziek bezig waren. In elk geval hadden de bands meer eigen gezicht, ze deden wat ze zelf verzonnen en waaiden niet met een trent mee al suggereerd die naam "Friese Bries" dat dan wel weer. De Serenes vond ik dus echt niks aan. Beetje saai stelletje.

JP Waar luister je momenteel zoal naar?

JF: Naar radio Noord Holland, naar het Lek (VPRO) en naar cd's van Kruder & Dorfmeister, Amon Tobin, Motorpsycho, Singing Detective, Funckarma, Pole, Manu Chau, Ween, Tosca, Moloko en naar m'n moeder.

JP: Umberto kwam met Spasmodique in aanraking. Wat vond je toen van ze en hoe beleefde je 'The Howling'? En wat vond je ervan afgelopen week in Sneek?

JF: Ik vond Spasmodique life heel goed. Veel dynamiek en spanning. Wel veel te rock voor mij eigenlijk. We konden het goed met ze vinden dus die "Howling" was een gezellige bende. Het afgelopen optreden in Sneek was ook erg goed. Ze komen nog steeds sterk over en ze hebben veel nieuwe fans gemaakt in Sneek.

JP: Je bent een van de verantwoordelijken voor de coördinatie van het Bolwerk. Wat is het leukste van deze job? Zie je daardoor nog leuke verrassende bands?

JF: Ik coördineer de techniek in het Bolwerk en da's leuk om te doen als je met leuke mensen werkt. Dat is meestal wel zo. Ik zie wel leuke bands maar verrassend...... nee......dat niet........

JP: Welke CD/band ligt er altijd binnen je handbereik?

JF: De ordening van mijn CD-colectie is zodanig dat ik al in m;n knuisje mag knijpen dat er überhaupt een CD binnen handbereik ligt.

JP: Wil je verder nog iets kwijt.............

JF: Ja, de groeten aan deze of gene.